Mari Carmen Martínez Romero e a experiencia dunha meniña escrava

O 28 de marzo de 1953 a Garda Civil rexistra a casa familiar de Pancho en Meá, Mugardos, e descobre unha cova agochada nun cortello. Deteñen a muller de Pancho, María Romero Ramos, e condénana a tres anos de cadea. Neste período os fillos pequenos son internados nun orfanato no Pazo de Mariñán e a filla maior de quince anos, Mari Carmen Martínez Romero, acaba en Bermeo na casa da súa tía Remedios Martínez Leira. Preto dalí, no colexio de Zabalbide da orde dos Ángeles Custodios en Bilbao, as fillas dos republicanos eran tratadas como escravas. O sadismo era o principal valor cristián que caracterizaba as monxas desta institución, como se estas meniñas estivesen a redimir as penas de seus pais. O testemuño de Isabel Perales inspirou o último romance de Almudena Grandes, “Las tres bodas de Manolita”. Mari Carmen Martínez Romero morreu con 41 anos, mais grazas á coraxe de Isabel Perales podemos aproximarnos a dura experiencia das familias esgazadas e a de tantas crianzas maltratadas simplemente por seren “semillas de rojos”.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s