O carballo da nosa resistencia. Cartas dos heroes do Exército Guerrilleiro de Galiza

Carta de Manuel Ponte ao embaixador da Gran Bretaña, 5/10/1946

“Señor Embaixador, desculpe a miña falta de expresión literaria. Non son máis que un guerrilleiro, un home que hai dez anos se botou ao monte porque as palabras “rendición” e “capitulación” perante o fascismo non cabían na súa cabeza. Talvez para vostedes sexamos tamén “bandoleros”. Así chamaron os romanos a Viriato. Así chamou Napoleón aos que a golpes de patriotismo defenderon a independencia de España. De calquera xeito que vostede nos xulgue, permítome darlle un consello: repase vostede a nosa historia e verá como os españois non temos alma de escravos. Somos como eses carballos centenarios de Galiza que tronzados polo lóstrego, esgazados e sen pólas, tarde ou cedo agroman puxantes e frondosos, porque teñen as raíces cravadas nesta terra tan viril. E así é o carballo da nosa resistencia”.

Carta de Segundo Vilaboy ao Partido Comunista en Galiza, 17/12/1947

“Desde o día que me colleron (sen sentido, porque con vida xamais me deixaría atrapar), non lles importou que estivese case moribundo. Primeiro foron os “interrogatorios” de 12 a 14 horas até que esgotado perdía o coñecemento. E cando viron que con palabras e promesas nada tiraban de min, comezaron as torturas. As miñas mans ou pés nin eu mesmo as coñezo. Estiven 15 días que non podía mexar máis que sangue. Con todo, resistín e resisto sen flaquexar. Cando, en troca de me converter en delator, me prometían respectar a miña vida, curarme, darme abundante diñeiro para me ir ao estranxeiro, o mesmo que, cando a sangrar e case sen vida, me berraban “Cantas ou matámoste!”, a miña resposta foi e será a mesma: Poderedes quitarme a vida, mais non a dignidade!”

Carta de Gayoso e Seoane aos guerrilleiros da IV Agrupación, 6/11/1948

“Os facinorosos que tantos crimes e atrocidades cometen, non se resignan a desaparecer. De estaren perdidos eles están ben certos. Por iso caen nas súas poutas. Mais fracasaron e fracasarán mil veces, morderán a poeira da derrota moi cedo e Galiza, esta terra mártir e heroica onde nacemos e pola que gustosos damos a vida, verá brillar o sol da liberdade e da verdadeira xustiza de monte a monte e de mar a mar. Ao chegar ese día que logo chegará, só vos pedimos que non vos domine o espírito de vinganza, mais facede xustiza. Non esquezades nin perdoedes os vitimarios do noso pobo”.

(Na imaxe superior, o carimbo do Exército Guerrilleiro de Galiza)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s